‘ t Is een hele tijd geleden dat ik hier nog geschreven heb. Ik dacht dat mijn blog ondertussen alwel helemaal doodgebloed zou zijn, maar blijkbaar komen hier nog steeds vrij veel mensen kijken. De reden dat het even rustig bleef aan het blogfront is dat ik even rust nodig had, rust in mijn hoofd. Soms word ik helemaal zot van al het nadenken, of zijn sommige vragen te moeilijk en stop ik ze liever een tijdje weg.
Maar op dit ogenblik is het helemaal niet rustig in mijn hoofd. Een vriend van me is verongelukt. Het is moeilijk te bevatten. Het doet pijn. De begrafenisdienst gaf me een enorm troosteloos gevoel. Er werd gesproken van de hoop om hem terug te zien, in de hemel. Ik twijfel eraan of dat zo zal zijn… Als wat me geleerd is klopt, en B niet op het laatste moment een keuze voor God gemaakt heeft, dan heeft B nu helemaal geen rust, maar ziet hij erg af, voor altijd. Dat vind ik vreselijk moeilijk om te accepteren, ik vind het niet rechtvaardig, ik snap het niet, ik wil dit helemaal niet geloven…
Waarom toont God niet meer van zichzelf aan ons? Zo gemakkelijk is het toch niet om te weten wat waarheid is??
Blessed be His name: ik denk niet dat ik het ooit zo moeilijk gevonden heb om dit te zeggen als nu…
