Eerste Belgische holebikerk

,,Je geloof laten vallen omdat je homo of lesbisch bent is toestaan dat iets kostbaar en mooi van je gestolen wordt."

Op 1 juni starten enkele ervaren priesters en pastores uit katholieke, protestantse en evangelische kerken met een 'holebikerk'. Een kerk voor en door homo's, bi's, hetero's, transseksuelen en hun vrienden.

Op de vraag waarom ze een holebikerk willen, geven de initiatiefnemers aan dat ze geen zin hebben in een kerk waarvan de leiding om de haverklap zegt hoe slecht ze zijn.

De reden stemt tot nadenken en roept heel wat vragen bij mij op.

Het is duidelijk dat mensen met een andere geaardheid, alsook gescheiden mensen, … nood hebben aan een kerk waar ze zichzelf mogen zijn, waar ze geaccepteerd en geliefd worden. Schieten de huidige kerken hierin tekort? Jezus zat toch ook bij tollenaars, hoeren, … ?  Is het evangelie niet in de eerste plaats een evangelie van liefde? De holebi's geven hier in ieder geval een sterk signaal: ze voelen zich onbegrepen, ze kunnen niet vatten dat een God van liefde hun grootste liefde, hun kostbare schat niet zou goedkeuren.  Ook geven ze aan dat ze nood hebben aan religie, zingeving, symboliek, liefde. Ligt hier een uitdaging/mogelijkheid voor de kerk???

Was het onvermijdelijk dat er een aparte kerk voor en door holebi's zou ontstaan?

Hoe kunnen wij als christenen liefde tonen voor alle mensen? Hoe kunnen we liefde tonen zonder dan maar alles met de mantel der liefde te bedekken? 

Is het eerlijk homoseksualiteit harder aan te pakken, dan leugens, zwart werk, een buitenechtelijke verhouding, trots,…?

We kunnen hier dieper ingaan op het al dan niet zondig zijn van homoseksualiteit, maar eigenlijk zou ik liever even, samen met andere christenen, willen nadenken en bezinnen over onze houding tov homo's, en de reden waarom zij (een deel van hen) het nodig vonden een eigen kerk op te starten.

Ik was eerst van plan hier veel meer over te schrijven, en me duidelijker uit te spreken, maar misschien is het goed eerst te luisteren naar jullie…

bronnen: De Standaard, en www.gaylive.be

in the UK (vervolg)

mooie huizen, veel groen, van die echte engelse telefooncellen, het Britse accent,…  alles straalde rust en gezelligheid uit.

Ik heb een heerlijke tijd gehad in Coalville (bij Leicester), thx bro! Twee dingen wil ik even extra belichten:

in the UK

Na een lange, vermoeiende reis (bijna 16 uur onderweg geweest) kwam ik eindelijk aan bij het appartementje van mijn broer aan. 't Is echt leuk hem weer terug te zien, en een kijkje te nemen in zijn leven in Engeland (hij is central director voor een centrum van Youth for Christ).

Vandaag staan er drie kinder/jeugdclubs op het programma, dus we gaan zo beginnen met de voorbereidingen!

Zal ik hier volgend jaar komen werken of niet? Het blijft spannend. Hopelijk brengen de komende dagen duidelijkheid!

Ik post binnenkort wel meer, maar bij deze weten jullie dat ik veilig ben aangekomen !

merci pour m’évangéliser

“Merci pour m’évangéliser”

De woorden raakten me,

ze kwamen uit de mond van P., een jongeman die een goed jaar geleden ons jongerencafé ‘The Living Room’ kwam binnengestapt.

Psalm 139

  O Lord, You have searched me

                  and You know me.

         You know when I sit and when I rise;

         You perceive my thoughts from afar.

You discern my going out and my lying down;

        You are familiair with all my ways.

                       Before a word is on my tongue

                       You know it completely, O Lord.

       

En vergeef ons onze zonden, want ook wijzelf vergeven een ieder die ons iets schuldig is

Heer,
Ik kan het niet
Sorry
Ik weet dat U het wil
Maar ik kan het echt niet
Ze hebben me teveel pijn gedaan
Het is veel te diep gegaan

Hoe kan ik vergeven
Zonder mezelf te verloochenen?
Hoe kan ik vergeven
Terwijl het onrecht niet stopt?
Hoe kan ik vergeven?
God?

Dan plots die vraag
Hoe ben ik omgegaan met U?
Hoe vaak heb ik u verwaarloosd?
Anderen op de eerste plaats gezet?
Hoe vaak waren mijn gedachten
Kilometers bij U vandaan?
Hoe vaak heb ik me geschaamd
En hoe vaak heb ik U verweten?
Hoe vaak durfde ik U niet te vertrouwen?
Hoe vaak….

En toch…
Bent U voor me gestorven
En toch…
O Heer,
Ik schaam me diep
Ik heb het niet beseft
Vergeef me Heer!
En leer me te vergeven

Elke keer opnieuw

(dit gebed heb ik al een hele tijd geleden geschreven, maar misschien kan het iemand helpen…)

Als christen je steentje bijdragen aan onze maatschappij?

Naar aanleiding van de reactie van Zot konijn op het topic over abortus wil ik volgende vraag aan jullie voorleggen:

Wat zouden wij als christenen moeten uitdragen in onze maatschappij? Waar ligt onze verantwoordelijkheid?

Op de bres voor je naaste

Ik heb gezocht naar iemand die een muur om de stad kon bouwen, die voor het land in de bres wilde springen opdat het niet zou worden vernietigd- maar zo iemand heb ik niet gevonden.

Ezechiël 22:30 

geen recht op leven…

Vanmorgen zag ik een reportage over abortus in Amerika. Een vrouw vertelt er hoe ze jaren in een soort trance verkeerde, tot ze, bij haar zevende abortus, haar kindje zag verdwijnen in de slang die al de stukjes uit de baarmoeder zoog. plots kwam er een klik en besefte ze wat ze gedaan had… Verder vertelt één van de voorvechtsters v de wet die abortus mogelijk maakte, hoe ze tot bekering kwam en resoluut van standpunt veranderde. De vrouw weet dat God haar vergeven heeft, maar kan zichzelf nog steeds niet vergeven…

Het doet me terugdenken aan mijn gesprek met Annegreetings, nadat ze een abortuskliniek bezocht had. Ook in België gebeuren er vele abortussen, en het schokkende is dat de moeders heel vriendelijk ontvangen worden, in een warme omgeving, waar er alles aan gedaan wordt om het schuldgevoel van de vrouwen weg te nemen en hun geweten te sussen. Niets wijst er daar op dat er dagelijks moorden gepleegd worden… Het doet me ook denken aan een zendelinge uit Roemenië, die me vertelde dat het daar goedkoper is abortus te plegen, dan om voorbehoedsmiddelen te gebruiken. Met alle gevolgen vandien !

Mijn bedoeling met dit artikel is niet om de moeders te veroordelen, die de keuze voor een abortus maken. Maar in de eerste plaats wil ik mijn verdriet uitdrukken…

Ook vraag ik me af of we, als christenen, niet meer zouden kunnen doen om de abortussen tegen te gaan. Hoevaak bidden we voor vrouwen/koppels die voor de verscheurende keuze staan? Staan we zelf klaar om vrouwen op te vangen, die er, ondanks moeilijke omstandigheden, wel voor kiezen voor hun baby te zorgen? Bestaat er niet een enorm taboe over dit onderwerp in de kerken? Zou een vrouw durven praten over haar bezorgdheden en overwegingen, wanneer ze ongewenst zwanger blijkt te zijn? Of zou ze vooral veroordeeld worden wanneer ze met haar verhaal komt? En wat met vrouwen die al een abortus gepleegd hebben? Worden zij nog liefdevol ontvangen en gewezen op de vergeving en het herstel dat God wil bieden wanneer ze diep berouw hebben?

enkel materiële steun voor asielzoekers?

minister van Maatschappelijke Integratie Christian Dupont stelt voor asielzoekers, in welk stadium van de procedure ook, enkel materiële steun te geven. Op die manier hoopt hij dat deze mensen blijven wonen in de gemeente waar zij opgevangen worden, in plaats van bijéén te hokken in de grote steden. Verder is er een voorstel tot wijziging van de procedure, zodat deze nog maar een jaar zou duren.  

Het probleem rond de asielaanvragen is erg complex (en ik ga zeker niet beweren volledig op de hoogte te zijn van alle nuances). Dat de procedure verkort zou worden lijkt me een zeer positieve evolutie, gezien het mensonwaardig is om mensen jaren in onzekerheid te houden, hen te laten integreren in de maatschappij (vb. kinderen gaan ondertussen naar school) om hen vervolgens toch weer weg te zenden. Voorwaarde zou dan wel moeten zijn dat de kwaliteit van het onderzoek er niet teveel onder lijdt.

Toch was ik verbaasd over het voorstel enkel materiële steun te geven, en dit in elke fase van de procedure. (Nu geldt dit enkel in de eerste fase, wanneer wordt nagegaan of de asielvaag ontvankelijk is of niet. De asielzoeker krijgt dan een bed, een bad, een brood, wat begeleiding en 4 euro zakgeld. Daarna bestaat een leefloon uit 625 € voor een alleenstaande.) 

Ik heb een paar asielzoekers gekend, en heb idd gezien hoe zij (imo) niet al te verstandig omgingen met geld (veel alcohol, trekken naar de steden,…). Hiermee wil ik niet zeggen dat al deze mensen zo met geld omspringen, maar ik begrijp de bezorgdheid wel. Toch keert mijn maag zich om als ik er aan denk dat mensen voor lange tijd enkel materiële steun krijgen. Geld geeft immers vrijheid, vrijheid om te kiezen welk beleg je op je brood doet, om de bus te betalen, om een gezellig avondje met vrienden te hebben, of je geliefde te verrassen. Over de bedragen mag er gerust gediscussieerd worden, maar laten we op een correcte manier voor deze mensen zorgen, en hun dus ook voldoende vrijheid geven om hun leven toch wat comfortabeler te maken!

Ok, shoot me!

(en verbeter me gerust als ik dingen verkeerd begrepen zou hebben!) 

PS. Ik heb nu nog niks gezegd over de hongerstakingen in kerken, hoewel dit ook een zeer boeiend discussie-onderwerp is, begin er gerust over via de comments (als er veel interesse is start ik er dan wel een nieuw topic over)